بهمن رجبی نوازنده چیره دست و مدرس تنبک در سال ۱۳۱۸در رشت به دنیا آمد. او در ۴ سالگی پدرش را از دست می دهد. در سال ۱۳۲۸ و با حمایت های مادرش در کلاس های استاد حسین تهرانی شرکت میکند که البته ادامه پیدا نکرد. پس از اتمام دوره سربازی و در سن ۲۲ سالگی نوازندگی ساز تنبک را بصورت خودآموز و با عشق و علاقه خود ادامه داد. در سال ۱۳۴۳ با تاثیرگذارترین فرد در زندگی خود زنده یاد امیرناصر افتتاح آشنا شد و نزد او به یادگیری و نوازندگی ساز تنبک پرداخت.
بهمن رجبی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته کشاورزی ادامه داد و در همین رشته، مدرک فوق لیسانس اخذ کرده است. او تکنوازی و دو نوازی تنبک و همکاری با سازهای ملودیک را از سال ۱۳۵۰ آغاز کرد. وی هیچگاه فردی مطیع نبود و همواره دیدگاه های انتقادی خود را بدور از ترس و عواقب ناشی از مشکلات بعدی آن، مطرح مینموده و همین باعث شده که شغلش را از دست بدهد.
روش اجرای بهمن رجبی در تنبک نوازی ویژه خود او است. او علاوه بر تسلط و احاطه ای که به ظرایف فنی تنبک نوازان سال های اخیر دارد، از خود نیز ابتکارات و نو آوری هایی در جهت اعتلای تکنیک های تنبک نوازی به اجرا در آورده است که در مجموع، کار او را متفاوت با سایر تنبک نوازان کرده است. ویژگی های مکتب وی این است که میزان هایی از گذشتگان گرفته و آن را به زیبایی هر چه تمام تر بسط و گسترش داده که نمونه ی آن هشت میزان از میزان های زنده یاد ( امیر ناصر افتتاح ) است که آنها را بسط و گسترش داده و سه قطعه ی مستقل بوجود آورده است. از کارها ی بزرگی که بهمن رجبی برای تنبک نوازی ایران انجام داده است ساخت ریزهای شانزده گانه است.
از تالیفات بهمن رجبی می توان کتاب آموزش تنبک جلد اول و دوم و همچنین کتاب تنبک و نگرشی به ریتم از زوایای مختلف را نام برد. از تکنوازی ها و همنوازی های بهمن رجبی نیز می توان به آثار شاخص زیر اشاره کرد: نوازندگی تنبک در قطعهٔ سواران دشت امید اثر حسین علیزاده ، گفتگوی چپ و راست، با همراهی فربد یدالهی ، نوازندگی تنبک در آلبوم در مکتب عشق، به آهنگسازی مازیار شاهی ، گلچین یک و دو، مجموعه آثاری از استاد رضا شفیعیان و آوای چکاد با همراهی علیرضا جواهری.
